نمي دونم تا به حال دقت كردين ، حتي آدماي بزرگ و مهم هم گاهي توي رفتار يا حرف زدنشون سوتي ميدن!!!

خيلي  از ما آدما گاهي اوقات خيال مي كنيم از بقيه هم جنس هامون  سرتريم و همين تفكر رو تو ذهنمون پرورش ميديم . تصور كنيم خيلي انسانهاي عاقل وباهوش و فهميده اي هستيم و همچين يه خورده سرمونو بالا مي گيريم و سينه سپر مي كنيم و وقتي يه بنده هاي  خدايي با نهايت احساس و احترام با ما سلام و احوالپرسي مي كنن خيال مي كنيم واسه خودمون كسي شديم و با حركت چشم يا ابرو جوابشونو ميديم و با گوشه ي لبمون لبخندي مي زنيم تا بزرگيمون رو بيشتر به اون افراد ثابت كنيم! اما واقعاً چه چيزي باعث ميشه رفتار ما اين شكلي باشه؟!

شايد چند تيكه البسه خوشگل و گرون قيمت و شايد قدري زيبايي ظاهري و يا تحصيلات برتر و يا اصل و نسب خانوادگي باعث بشه خودمونو فراتر از بقيه بدونيم. اما همين خود ما كه اينطور از اظهار ارادت مردم مشعوف ميشيم ، توي خونه ، در تنهايي هامون مي بينيم كه واقعاً هيشكي نيستيم و با بقيه هيچ فرقي نداريم.

حتي شايد نقطه ضعف هاي زيادي داشته باشيم كه همه در تنهايي هامون خودشونو نشون ميدن.

من آدمايي رو ديدم كه از لحاظ تحصيلات تا آخرين درجه ممكن رسيدن و از هوش سرشاري هم برخوردار بودن و خيلي هم به عقل و هوش خودشون مي باليدن ، اما در بعضي مواقع رفتار ناعاقلانه اي ازشون سر ميزد و يا حرفايي رو به زبون مي آوردن كه شايسته ي يك نفر آدم تحصيل كرده نبود.

اصلاً گيريم ما واقعاً آدم عاقل و باشعور و فهميده اي باشيم ، غير از اينه كه استعدادمون موهبتي از طرف خداوند به ماست ؟ غير از اينه كه ما از خودمون هيچي نداريم و كوچكترين كاري كه از دستمون برمياد اينه كه خدا رو به خاطر نعمتي كه به ما داده شكر كنيم؟  پس چرا گاهي اوقات فراموش مي كنيم كه از خودمون هيچ چيز نداريم و اينطور جلوي خلق خدا قيافه مي گيريم و به خودمون اجازه ميديم تحقيرشون كنيم ؟

به خاطر اينكه بلد نيست درست حرف بزنه يا لباس پوشيدنش قشنگ نيست و يا تحصيلات نداره؟!

ميگم همه مون ، چون مي دونم كمابيش همه ي ما به اين غرور كاذب دچاريم منتها شدت و ضعفش يه مقدار فرق مي كنه...

اي كاش هميشه به ياد داشته باشيم كه همگي بنده هاي كوچيك خدا هستيم كه از سر لطف ما رو آفريده و بهمون مهلت داده تا چند صباحي رو توي اين دنياي فاني سپري كنيم و شكرگزار نعمتهاي او باشيم...

اين غرور آدميزاد هم واقعاً بد چيزيه!