وقتي كوچيك بوديم با يك اتفاق كوچولو مثل پخش نشدن برنامه ي محبوبمون از تلويزيون ، يا پاره شدن جلد يك كتاب قصه ي نازنين و يا اجازه نداشتن براي يك شب موندن خونه ي مادربزرگ و يا موندن خونه ي دختر خاله، انگار غم دنيا رو مي ريختن توي دلمون...اونقدر گريه مي كرديم تا بالاخره خواب كم كم مي اومد سراغمون و  صبح روز بعد  هم همه چي رو فراموش مي كرديم . يك روز ديگه آغاز ميشد با يك دنياي ديگه... هرچي دنيامون كوچيكتر بود غم و شادي هامون در حد خودش  بزرگتر بود. همينقدر كه يك اتفاق كوچيك تا اين حد مي تونست ما رو غمگين كنه ، يك اتفاق خوب و شادي آور هم ما رو از شادي به عرش اعلا مي رسوند.

 بزرگتر كه شديم كافي بود يك روز توي امتحانها يك نمره از اون چيزي كه فكر مي كرديم كمتر بگيريم يا معلم از ما درسي رو بپرسه كه جوابشو بلد نباشيم اونوقت تا صبح از غصه بيدار مي مونديم... اگر با دوستي قهر مي كرديم عذاب وجدان راحتمون نميگذاشت و چه گريه ها و چه منت كشي ها كه براي برگشتنش نمي كرديم...

اون روزها اگر تيم فوتبال محبوبمون خداي ناكرده از تيم حريف مي باخت ديگه غذا از گلومون پايين نمي رفت و تا صبح از ناراحتي نميشد چشم روي هم بگذاريم... اگر از مادر نصيحت يا سرزنشي رو مي شنيديم دلمون مي خواست دنيا رو روي سرمون خراب مي كردن و مامان از كارمون ايراد نمي گرفت!

اون روزها از نشون دادن احساساتمون ابايي نداشتيم. هيچ اتفاقي نمي افتاد اگه همه مي فهميدن كه ما از موضوعي خوشحال شديم يا ناراحت...چون بچه بوديم...چون دنياي كوچيك ما براي بزرگترها بي ارزش بود. بعضي وقتها از اينكه گريه هاي ما اونها رو به خنده مي انداخت دلمون مي خواست از ته دل جيغ بكشيم يا كله مبارك رو به ديوار بكوبونيم!!! چرا هيچكس به غم و غصه هاي ما اهميتي نميداد؟!!

ولي حالا كه به خيال خودمون يك مقدار بزرگتر شديم ...حالا كه ازدواج كرديم و قدم به دنياي بزرگترهامون گذاشتيم ...انگار كه يك جلد ديگه از كتاب زندگيمون رو ورق مي زنيم. حالا اون خنده هاي بزرگترها رو موقع تماشاي گريه كردنمون درك مي كنيم... حالا وقتي مي بينيم يكي به عنوان مثال به خاطر اينكه شاگرد دوم شده اشك گوله گوله از چشماش سرازير ميشه ، به زحمت جلوي خنده مون رو مي گيريم .

دنياي آدم بزرگها دنياي عجيبيه.... دنيايي كه همه رو وادار به ماسك زدن مي كنه. اگر از موضوعي ناراحت باشي حق گريه كردن نداري... نمي توني توي مهموني در حضور جمع ، اخم هاتو توي هم بكني و لب و لوچه ات مثل بچگيات آويزون بمونه! بايد لبخند بزني تا هيچكس نفهمه توي دلت چي ميگذره...

و يا برعكس اگر موضوعي خوشحالت مي كنه نبايد به روي خودت بياري...چون خوشحالي تو براي بقيه قابل درك نيست...خيلي از خوشحالي ها براي ما آدم بزرگها ممنوعه. ماها فقط اجازه داريم جدي باشيم و يا احياناً زوركي هم كه شده لبخندي روي لبمون باشه. خوب واسه همين هم هست كه همه ي آدم بزرگها شبيه همن!! واسه همينه كه شناختن همديگه توي دنياي بزرگترها كار مشكليه!

هي ...هي... چي ميشد ما هم مي تونستيم مثل يك بچه وقتي غصه داريم بزنيم زير گريه و كسي ازمون علت گريه مون رو نپرسه... چي ميشد اگه ما هم مي تونستيم مثل كوچيكيامون از خوشحالي ورجه وورجه كنيم و براي خودمون آواز بخونيم و هيچ كس هم با چشماي از حدقه دراومده بهمون زل نزنه!

چي ميشد اگه بچه ها هم ما رو به دنياي خودشون راه مي دادن...............بچه ها!... منم بازي؟!