چند روز پيش فرصتي پيش اومد تا بعد از هشت سال فضاي داخل يك دبيرستان رو از نزديك ببينم.
اونم به خاطر گرفتن پرونده ي جيني بود كه ميخواست مدرسه اش رو عوض كنه. صبح ، مامان تلفني از سركار بهم زنگ زدن كه اگه كاري ندارم برم پرونده اش رو بگيرم. منم پرسيدم: مطمئنين كه پرونده رو به من ميدن؟ مامان هم گفتن: آره! ولي مي توني كارت شناساييت رو هم با خودت ببري كه اگه لازم شد نشون بدي...

خلاصه ، وارد دفتر مدرسه شدم و اونجا تعدادي از بچه ها رو در مقاطع مختلف تحصيلي ديدم در كنار بعضي از اولياي مدرسه. رفتم پيش خانمي كه پشت ميزي نشسته بود و بعد از سلام و خسته نباشيد پرسيدم: ببخشيد من ميخوام پرونده ي خواهرمو بگيرم ،كجا بايد برم؟
اون خانم هم با بد خلقي گفت: پرونده ي خواهرتون رو كه به شما نميدن! گفتم: من كارت ملّيم رو با خودم آوردم. و اون همچنان با بد اخلاقي گفت: فرقي نمي كنه! پرونده ي دانش آموز رو به خواهرش نميدن!
منم كه ديگه كم كم داشتم عصباني ميشدم گفتم: وا! مگه من ميخوام پرونده خواهرمو بدزدم؟!!!

بعد سراغ چند نفر ديگه رفتم كه به نظر مي رسيد يكيشون مدير مدرسه باشه. اونم همين حرفا رو تحويلم داد و منم ناگهان به ياد عقده هاي دوران دبيرستانم افتادم كه از مدير و ناظم خشك و بدجنس و بداخلاق مدرسه مون داشتم! اون موقع چون دانش آمور بودم نمي تونستم حرفي بزنم ولي حالا وضع فرق مي كرد! من جزو آدم بزرگها به حساب مي اومدم و ضمناً داشتم پرونده ي خواهرم رو هم از اينجا بيرون مي بردم. ...خلاصه سرتونو درد نيارم ، تا جايي كه خودم مجاز مي دونستم، حرصمو سرشون خالي كردم و بعد با همون حالت خشونت و عصبانيت گفتم: خيلي خوب! پس من ميرم خواهرمو با خودم بيارم!!! (نكته ي جالب اينجا بود كه خود دانش آموز مي تونست پرونده اش رو تحويل بگيره!!!)

از دبيرستان اومدم بيرون و يك نفس راحتي كشيدم. چقدر از اين محيط نفرت انگيز بدم مي اومد. جايي كه مدير و ناظمش حتي با شاگرد ممتازشون هم برخورد خوبي نداشتن...هرچند نتونسته بودم پرونده ي جيني رو بگيرم ولي از اينكه حرصمو سرشون خالي كرده بودم خوشحال بودم!

بعد رفتم دنبال جيني و اون خيلي راحت پرونده اش رو تحويل گرفت و وقتي كه رسيديم خونه ديد اي داد بي داد، كليد خونه همراهش نيست! فهميديم كه به احتمال زياد توي مدرسه جا گذاشته! براي بار سوم ،راهي مدرسه شديم و اين بار از خوش شانسي ما بود كه كليدش رو دم دست گذاشته بودن و به محضي كه نشونه هاشو گفت ، تحويلش دادن. طفلك جيني كلي عرق شرم روي پيشونيش نشسته بود و دائم از من عذرخواهي ميكرد!
ولي من به جاي اينكه عصباني باشم  از اين ماجراها خنده ام گرفته بود. از اينكه وقتي براي انجام كاري عجله داري و روش حساسيت نشون ميدي ، هزارجور اتفاق مي افته تا تو نتوني به موقع تمومش كني...نتيجه اينكه عجله كردن هميشه به ضرر آدم تموم ميشه!

خلاصه اين روز با تموم اتفاقهاي جالب و خنده دارش برام خاطره شد و دلم نيومد اينجا ننويسمش.

بار ديگر سراغ اخبار ميرويم!

1_ دختر كوير عزيز ( دختر عموي گلمان) يك وبلاگ جديد به نام " زمزمه ي سكوت" راه انداخته كه اگه دوست داشته باشين مي تونين سر بزنين.

2_ تابلوي رنگ و روغن نيمه كاره ي ما بالاخره تموم شد. اينم از لينكش : ظرف ميوه

3_ پرنيان عزيز اكنون در شهر ما به سر ميبره! خيلي خوش اومده!

4_ ( بذارين يه كم پز بدم!!!) پسردايي ما در كنكور رتبه ي 300 آورده. آفرين به تلاش و پشتكارش!

خيلي مراقب خودتون باشين.