بالاخره شهر ما هم رنگ بارون رو ديد و حالا حسابي هوا لطيف و تميز شده و جون ميده براي پياده روي. گفته بودم از هواي ابري خوشم نمياد ولي كيه كه بارون رو دوست نداشته باشه؟

چند روز پيش  كه داشتم به اهميت بارون فكر مي كردم و اينكه توي چند سال اخير چقدر نسبت به گذشته مقدار بارندگي ها كم بوده ، ناخود آگاه ياد شعر " آب را گل نكنيم" سهراب افتادم و به دنبال اون به ياد همه ي درياچه ها ، درختها و جنگلها و خلاصه سبزي هايي افتادم كه به دست ما آدما نابود شده بود و كلي از اين بابت افسوس خوردم.

ياد درختهاي زيباي بلوار ملك آباد مشهد افتادم كه شبيه يك تونل طبيعي بود و وقتي واردش ميشديم خنكي قشنگي صورت آدمو نوازش مي كرد. ولي حالا... حتي يك دونه هم از اون درختاي سپيدار قشنگ باقي نمونده... چند وقت پيش هم به جون يك درخت تنومند خيلي قديمي كه وسط يك ميدون قرار داشت افتادن و يواشكي نصفه شب سربه نيستش كردن.

حالا هم حرف از پروژه ي جديد قطار شهري مشهد ميزنن كه قراره توي خيابون كوهسنگي انجام بشه و مسلماً به دنبالش قطع درختاي نازنين اين خيابون هم پيش مياد و ... اما آخه كسي نيست جلوي اين كارها رو بگيره؟ پس تكليف احساسات مردم چي ميشه؟ به دور و برمون كه نگاه مي كنم همه جا سنگ و چوب و ديواره و از طبيعت هيچ نشوني نيست... آخه هرجاي ديگه ي دنيا هم وقتي به خاطر يك پروژه ي ساختماني يا غيره ، طبيعتي رو از بين ميبرن ، يه جاي ديگه به فكر ساختن پارك مي افتن كه لااقل يك شهروند بدبخت وقتي دلش براي يه ذره گل و گياه تنگ ميشه و از در و ديوار خونه ش دلش ميگيره ، جايي وجود داشته باشه كه بتونه احساس راحتي كنه و يه خرده نفسي بكشه....ولي اينجا چي؟!

خونه هاي جديد هم كه قربونشون برم  دريغ از يك حياط. فكر انواع و اقسام زيبايي هاي دكوراسيون منزل رو ميكنن ولي حياط رو از بين ميبرن و يا اينقدر كوچيكش ميكنن كه ديگه جايي براي باغچه باقي نمي مونه... توي دل اين مردم به جاي قلب چي مي تپه؟... انگار همه ي قلبها كم كم دارن تبدل به سنگ ميشن. ديگه حس و عاطفه اي ميون آدما باقي نمونده....همه اينقدر از هم فاصله گرفتن و مردم گريز شدن كه حتي از سايه ي همديگه هم مي ترسن. جداً چرا؟!... ناخود آگاه اين فكر وحشتناك به ذهن آدم خطور مي كنه كه نكنه روزي برسه كه آدم مجبور بشه حتي براي نفس كشيدن هم از كپسول اكسيژن استفاده كنه؟!

....