بعد از ازدواجم يه مقدار از وسايلم هنوز خونه ي مامان اينا مونده بود و جيني  هم با سخاوت همه رو توي كارتن ريخته بود! و گذاشته بود  توي يكي از كمدها كه كمتر استفاده مي شد. چند وقت پيش مامان گفتن نمي خواي يه نگاهي به وسايلت بندازي ببيني چيزي به دردت ميخوره كه با خودت ببري يا اگر هم خيلي چيزها رو نمي خواي بذاري بيرون. منم ديدم حق با مامانه و لااقل اگه نمي خوام وسيله اي رو به خونه ام ببرم مي تونم بهشون سر وساموني بدم و مرتبشون كنم.

بله...خلاصه بالاخره بعد از اين سه سال ، رفتم سر وقت وسيله هام. با باز كردن كارتن ها برگشتم به خاطرات قديمي. خيلي برام جالب بود. هر وسيله يا كتاب و دفترچه اي رو كه بيرون مي آوردم يه خاطره از گذشته رو برام زنده مي كرد.

نكته جالب اين بود كه توي اون كارتن ها خيلي چيزا پيدا كردم كه به دردم مي خورد و من اصلاً فراموش كرده بودم كه همچين چيزايي هم هست! جالب ترين چيزايي كه به چشمم خورد دفتر نقاشي هاي قديميم و دفترهاي خاطراتم بود. از سال سوم راهنمايي به اين طرف هميشه خاطرات روزانه مو توي يك سالنامه مي نوشتم.  دقت كردين آدم وقتي با يه همچين خاطره هايي روبرو ميشه ديگه وقت و زمان از دستش ميره و دلش ميخواد همه رو با دقت بشينه و بخونه! اما منم همه رو نخوندم و فقط ورق زدم و اتفاقي بعضي ها رو نگاه كردم. خيلي عجيب بود كه از اون اتفاقات اين همه سال گذشته بود. انگار كه همه همين ديروز اتفاق افتاده بودند.

همينطور كه يكي از دفترهاي مربوط به شونزده سالگيمو ورق مي زدم يه مرتبه چشمم به يك دست خط غير از دست خط خودم افتاد كه حدس زدم بايد كار جيني خانم محترم باشه! 

اولش ناراحت شدم و خواستم دعواش كنم كه كي بدون اجازه دست به دفترم زده ، ولي وقتي اون چند خط رو خوندم به قدري از لحن طنزش خنده ام گرفت كه رفتم به خودش هم نشون دادم و دوتايي فقط از خنده روده بر شديم! بچه فسقلي با اون سنش كه معلوم بود دبستاني بوده  اينقدر عالي آبجي بزرگش و خاطره نوشتنش رو مسخره كرده بود كه واقعا نميشد اين چند خطو بخوني و بتوني جلوي خنده تو بگيري!

خلاصه تا ربع ساعت هي اون چند خط رو مي خونديم و هي مي خنديديم...

بين وسيله هام ، عروسك بزرگي رو هم پيدا كردم كه از سه سالگيم ( از روزي كه اخويمون به دنيا اومده بود) برام خريده بودن و اون موقع كه من بچه بودم و چيزي حاليم نميشد بهم گفته بودن كه اين كادو رو ني ني برات آورده!

خلاصه كه اون عروسك محبوب بچگيم بود و تنها عروسكي بود كه از اون موقع سالم مونده بود.

واقعا خيلي جالبه كه اشياء هم مي تونن اينقدر براي آدم خاطره بسازن. خلاصه اون شب از اينكه براي چند ساعت به دنياي خاطره هام برگشته بودم خيلي لذت بردم....هوممممممممم...يه موقع هم مي رسه كه اين روزها برام خاطره ميشه... حيف كه لحظه ها با اين سرعت ميگذرن و ازشون فقط يك خاطره خاك خورده باقي مي مونه... حيف...