دور و بر همه ي ما به نوعي پر شده  از انواع و اقسام آدما ، از فقير و غني ، از دكتر و مهندس تا بيسواد ، از آدماي پاك و خيلي خوب گرفته تا آدمايي كه شايد در نظر عامه مردم ، يا واقعاً به معناي خود كلمه بد باشن ، از آدمايي كه انواع عادات و اخلاق خوب يا بد رو دارن ، آدمايي كه شايد عقايد متفاوتي داشته باشن  و خلاصه هر جور آدمي كه بتوني تصورشو بكني.

همه مون بدون استثناء ، احتياج داريم كه يك نفر رو در اطرافيانمون داشته باشيم كه از ما بهتر بفهمه ، يا لااقل ما اينطور فكر كنيم . يكي كه بدونيم از ما عاقلتره...يا باهوشتره...كسي كه اگر گاهي به مشكلي برخورديم باهاش مشورت كنيم تا هم با حرفاش بهمون آرامش بده و هم به نوعي مشكلمون رو حل كنه. يك نفر كه در تصورمون اونو الگوي خودمون قرار ميديم. حالا ممكنه اين شخص پدر يا مادرمون و يا يكي از اقواممون باشه. مي تونه همسايه يا همكار باشه. مي تونه يك دوست قديمي باشه... مي تونه يك استاد يا معلم باشه و خلاصه كسي باشه كه اونو از خودمون بالاتر بدونيم.

اين حس يك نياز فطريه ...نياز دنباله رو شدن و پيروي كردن. حتي آدماي بد رو هم كه بخوايم در نظر بگيريم ، در بين خودشون يكي رو دارن كه از بقيه بهتر مي فهمه و در انتخاب راه هاي منفي از بقيه استاد تره. همينطور  بچه هاي كوچيك رو هم كه نگاه كنيم مي بينيم از بعضي  بچه هاي بزرگتر از خودشون خط ميگيرن و دلشون ميخواد وقتي بزرگتر شدن مثل اون بشن.

اين وسط بعضي ها هم هستن كه دلشون ميخواد يكي باشه كه بتونن به عنوان يك بزرگتر عاقل و فهميده روي حرفش حساب كنن. يكي كه خيلي هم دوستش داشته باشن....اما گاهي اين وسط ممكنه راهو عوضي برن.يعني يك زمان به نظرشون ميرسه كه يكي رو پيدا كردن كه هميشه دنبالش ميگشتن و احساس ميكنن مي تونن بهش اعتماد كنن ، اما متاسفانه بعدا متوجه ميشن كه اشتباه كردن و اون فردي رو كه انتخاب كردن ، هموني نبوده كه در خيالشون تصور ميكردن. اين عده همينقدر قابل تحسينن كه متوجه اشتباهشون شدن.ولي اين وسط يك دسته از آدما هم هستن كه بي جهت يكي رو الگوي خودشون قرار ميدن و حتي بعد از اينكه سرشون به سنگ خورد و با طناب اون طرف به چاه افتادن ، بازم به خودشون نميان و سعي ميكنن هرطور هست حتي كارهاي بد اون شخص رو هم با منطق خودشون توجيه كنن. اينجور آدما به نظر من بدبخت ترين نوع آدماي روي زمين هستن... و از لحاظي هم واقعا قابل ترحم اند.

ممكنه به خاطر گوش كردن به حرفهاي اون شخص ، باعث و باني بدبختي افرادي حتي از نزديكان خودشون بشن. و چه بسا خيلي از زندگي ها رو از هم بپاشن...و بازم متوجه اشتباه خودشون نشن.اينجور وقتا بهترين كار  اينه كه به خدا پناه برد و از خودش درخواست كرد كه ما رو در انتخاب فردي كه مي تونه  راهنماي ما و بزرگتر از ما باشه ياري كنه و هيچوقت ما رو تنها نذاره :)

 پ.ن1: اين پست رو فقط به اين خاطر آپ كردم كه چيزي توي وبلاگم نوشته باشم و هيييييييييييچ دليل خاصي نداره جز اينكه يكم ابراز وجود كنم!:ديييييييييييييي!

پ.ن2: ببخشين كه اول پست احوالپرسي نكردم، حال همگي خوبه ايشالا؟

پ.ن3: قربون همگي!