ديروز اينجا يك هواي عالي بهاري همراه با رگبار و رعد و برق داشتيم....

عاشق صداي رعد و برقم! بعضيا از صداش مي ترسن ولي من كلي كيف مي كنم!  خدا رو شكر از اول سال جديد دائم بارندگي داشتيم . سدهاي اطراف شهرمون از جمله سد گلستان كه الان به لطف خدا پر از آب شده،  پارسال خشك خشك بود.

سال هاي اولي كه به مشهد اومده بوديم هميشه بهار هوا ابري و باروني بود . رگبار و بارون هاي سيل آسا هم زياد مي اومد. يادم مياد يك وقت كه كلاس اول راهنمايي بودم با دو نفر از دوستام (كه همسايه بوديم و راه مدرسه تا خونه رو كه ربع ساعت بيشتر نبود پياده طي مي كرديم)  از مدرسه به خونه برمي گشتيم كه بين راه رگبار شديدي ناغافل  شروع به باريدن كردن و فكر كنم ده دقيقه اي طول كشيد تا تموم شد. توي همين فاصله ، ما سه نفر كه مثل موش آب كشيده خيس آب شده بوديم تا وقتي به خونه رسيديم از خنده مرديم ! بس كه قيافه هاي خنده داري پيدا كرده بوديم! راهمون هم طوري بود كه هيچ سايه بوني نداشت واسه اينكه چند دقيقه اي صبر كنيم  تا بارون بند بياد و مجبور بوديم با همون وضعيت بدون چتر به سر ببريم. خلاصه اون روز برام يه خاطره ي خيلي قشنگ شد  كه هر وقت بهش فكر مي كنم سردم ميشه و همون حس خيس شدن اون لحظه رو پيدا مي كنم!

يادش به خير....دوران راهنماييم رو از بقيه دوران مدرسه بيشتر دوست داشتم.

دوستاي خيلي خوبي داشتم ، با معلم هاي خوب و يك مدير كه از خوبي و گلي مثل يك فرشته بود...يادش به خير!

شما كدوم دوران از تحصيلتون رو بيشتر از بقيه دوست دارين و ازش خاطره هاي خوب دارين؟

بعداً نوشت(!!!):ديروز صبح خدا چون مي دونست من خيلي رعد و برق دوست دارم، اونقدر رعد و برق فرستاد كه پاك از حرفم پشيمون شدم! كي گفته بود از رعد و برق نمي ترسه؟!!!:دييييي!